گروه مشاوره، واحد خمینیشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، خمینیشهر، ایران ، n.keyghobadi@iau.ac.ir
چکیده: (9 مشاهده)
مقدمه: رضایت زناشویی پایین، یکی از چالشهای بنیادین سلامت خانواده به شمار میرود که غالباً از ناهمخوانی و تفاوت در عوامل شخصیتی زوجین سرچشمه میگیرد. پژوهش حاضر با هدف مقایسه عوامل شخصیت در زوجین دارای رضایت زناشویی کم و زیاد در شهر اصفهان انجام شد.
روش کار: روش پژوهش حاضر توصیفی- مقایسهای میباشد. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمام زوجین ۲۵ تا ۶۰ سالِ شهر اصفهان در پاییز و زمستان سال 1402 بود. در این مطالعه، تعداد ۱۲۸ زوج (۲۵۶ تن)، به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه جمعیت شناختی، "پرسشنامه 16 عاملی شخصیت" (16 Personality Factors Questionnaire)، "مقیاس رضایت زناشویی انریچ" (ENRICH Marital Satisfaction Scale) استفاده شد. روایی ابزارها با استفاده از روایی محتوا به روش کیفی و پایایی به روش همسانی درونی با محاسبه ضریب آلفا کرونباخ اندازه گیری شد. تحلیل داده های جمع آوری شده در نرم افزارهای اس پی اس اس نسخه 23 انجام شد.
یافتهها: نتایج تحلیل ممیزی نشان داد که تابع ممیزی توانست ۲۱۹ تن از ۲۵۶ تن شرکتکننده را به درستی طبقهبندی کند و بر این اساس، دقت کلی الگو در تفکیک زوجین بر اساس عوامل ۱۶گانه شخصیت برابر با 55/85 درصد بهدست آمد. تحلیل ممیزی نشان داد زوجین با رضایت زناشویی زیاد بر اساس عوامل نرم خویی، انتزاعی بودن، ثبات هیجانی، سلطهگری، پایبندی به قانون و معاشرتی بودن، و زوجین با رضایت زناشویی کم بر اساس عوامل خودافشاگری، باز بودن نسبت به تغییر، ناایمنی، اختلال مدارا و تنیدگی از یکدیگر متمایز میشوند.
نتیجهگیری: ویژگیهای شخصیت زوجین نقش تعیینکنندهای در کیفیت روابط زناشویی ایفا میکنند. بر این اساس، ارزیابی این عوامل شخصیتی میتواند به عنوان ابزاری کارآمد در برنامههای مشاوره پیش از ازدواج جهت سنجش توافقپذیری همسران و نیز طراحی مداخلههای درمانی تخصصی برای زوجین ناراضی مورد استفاده قرار گیرد.
Keyghobadi N, Fatehizade M, Tabrizi M. Comparison of Personality Factors among Couples with Low and High Marital Satisfaction in Isfahan. JHPM 2027; 15 (4) :1-13 URL: http://jhpm.ir/article-1-1966-fa.html
کیقبادی نسرین، فاتحی زاده مریم، تبریزی مهدی. مقایسه عوامل شخصیت در زوجین دارای رضایت زناشویی کم و زیاد در شهر اصفهان. فصلنامه مدیریت ارتقای سلامت. 1405; 15 (4) :1-13