Journal of Health Promotion Management

fa اثربخشی «درمان شناختی-رفتاری» بر افسردگی و اضطراب در بیماران مبتلا به پارکینسون The Effectiveness of "Cognitive-Behavioral Therapy" on Depression and Anxiety in Patients with Parkinson's Disease مدیریت توانبخشی rehabilitation management پژوهشي Research مقدمه: بیماری های پیش رونده مانند بیماری پارکینسون علاوه بر تأثیری که بر سلامت جسمانی فرد دارند، بر سلامت روانی نیز مؤثر بوده و باعث بروز اختلالات روان رنجوری مانند افسردگی و اضطراب می شوند. لذا پژوهش حاضر به هدف تعیین اثربخشی "درمان شناختی-رفتاری" بر افسردگی و اضطراب در بیماران مبتلا به پارکینسون انجام شد. روش کار: در این پژوهش از روش نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون-پیگیری با گروه کنترل استفاده شد. جامعه آماری شامل کلیه بیماران مبتلا به پارکینسون مراجعه کننده به بیمارستان ها، مراکز درمانی و واحدهای تابعه دانشگاه علوم پزشکی اهواز بود. از میان آن ها 40 تن که دارای نمره بالای 14 از 63 در"سیاهه افسردگی بک-2" و نمره بالای 8 از 63 از "سیاهه اضطراب بک"بودند با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در 2 گروه مداخله و کنترل (هر گروه 20 تن) قرار گرفتند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه جمعیت شناختی، "سیاهه افسردگی بک"                                        (Beck Depression Inventory) و "سیاهه اضطراب بک" (Beck Anxiety Inventory) استفاده شد. روایی محتوا و صوری ابزارها به روش کیفی و پایایی نیز به روش همسانی درونی با محاسبه ضریب آلفا کرونباخ محاسبه شد. گروه مداخله تحت 8 جلسۀ 150 دقیقه ای "درمان شناختی-رفتاری" که در هر هفته یک بار برگزار می شد قرار گرفتند. گروه کنترل در زمان اجرای پژوهش هیچ گونه مداخله ای دریافت نکردند و در پایان پژوهش به منظور رعایت اخلاق پژوهش، تحت 8 جلسه "درمان شناختی-رفتاری" قرار گرفتند. داده‌ها در نرم افزار اس پی اس اس 26 مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها: میانگین و انحراف معیار افسردگی و اضطراب قبل از مداخله در گروه مداخله (افسردگی: 37/5±80/36 و اضطراب: 37/5±15/37) و کنترل (افسردگی: 09/6±00/34 و اضطراب: 31/5±75/34) از  نظر آماری اختلاف معناداری نداشت، اما بعد از مداخله میانگین افسردگی و اضطراب در گروه مداخله (افسردگی: 73/3±15/25 و اضطراب: 86/80±3/23) و کنترل (افسردگی: 91/5±40/34 و اضطراب: 16/5±70/37) اختلاف معناداری داشت. همچنین اثر درمان مذکور در مرحلۀ پیگیری در گروه مداخله ماندگار بود. "درمان شناختی-رفتاری" بر افسردگی و اضطراب در بیماران مبتلا به پارکینسون با سطح معنا‌‌داری P≤0/01  اثربخش بود. نتیجه گیری: اثربخشی "درمان شناختی-رفتاری" به‌عنوان یک روش تداخلی، می‌تواند در کاهش علائم افسردگی و اضطراب بیماران مبتلا به پارکینسون مؤثر باشد. پیشنهاد می گردد این روش به عنوان یک مداخلۀ غیردارویی برای ارتقای وضعیت روانشناختی بیماران مبتلا به پارکینسون بکار گرفته شود.   Introduction: Progressive diseases such as Parkinson's disease, in addition to affecting a person's physical health, also affect his mental health and especially cause neurotic disorders such as depression and anxiety. Therefore, the aim of the present study was to determine the effectiveness of "Cognitive-Behavioral Therapy" on depression and anxiety in patients with Parkinson's disease. Methods: In this study, a quasi-experimental method with a pretest-posttest-follow-up design with a control group was used. The statistical population included all patients with Parkinson's disease referring to hospitals, treatment centers, and affiliated units of Ahvaz University of Medical Sciences. Among them, 40 people who had a score above 14 out of 63 on the "Beck Depression Inventory-2" and a score above 8 out of 63 on the "Beck Anxiety Inventory" were selected using a convenience sampling method and randomly assigned to two intervention and control groups (20 people in each group). A demographic questionnaire, "Beck Depression Inventory" and "Beck Anxiety Inventory" were used to collect data. The content and face validity were calculated by convergent method and reliability was calculated by internal consistency method by calculating Cronbach's alpha coefficient. The intervention group underwent 8 sessions of 150 minutes of "Cognitive-Behavioral Therapy" held once a week. The control group did not receive any intervention during the research and underwent intervention at the end of the research in order to comply with research ethics. The data was analyzed in SPSS .26. Results: The mean and standard deviation of depression and anxiety before the intervention in the intervention (depression: 5.37 36.80 ± 80 and anxiety: 37.15 ± 5.37) and control group (depression: 34.00±6.09 and anxiety: 34.75±5.31) statistically had no significant difference, but after the intervention the mean depression and anxiety in the intervention (depression: 25.15±3.73 and anxiety: 23.3±80.86) and control group (depression: 34.40±5.91 and anxiety: 37.70±5.16) There was a significant difference. Also, the effect of the mentioned treatment was continuous in the follow-up phase in the intervention group. "Cognitive-Behavioral Therapy" has a positive effect on depression and anxiety in patients with Parkinson's disease with a significant level of P≤0.01. Conclusion: The "Cognitive-Behavioral Therapy" as an interventional method can be effective in reducing the symptoms of depression and anxiety in patients with Parkinson's disease. Therefore, it is suggested as a non-pharmacological intervention with the aim of improving the psychological status of these patients.   پارکینسون, درمان شناختی-رفتاری, افسردگی, اضطراب. Parkinson Disease, Cognitive-Behavioral Therapy, Depression, Anxiety. 81 92 http://jhpm.ir/browse.php?a_code=A-10-2340-1&slc_lang=fa&sid=1 Leyla Boroon لیلا برون leyla.boroon@gmail.com 100319475328460016575 100319475328460016575 No Islamic Azad University مربی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی، ایذه، ایران Ashkan Aalimohammadi اشکان عالی محمدی alimohammadi.ashkan@gmail.com 100319475328460016576 100319475328460016576 Yes مربی، گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران. / کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی، ایذه، ایران.